Blog

R10 kan baie meer word as wat ons dink

Waar is die dae toe die koerant vroeg in die oggend met ’n plofgeluid op my voorstoep gegooi is deur ’n hoërskoolseun, wat hierdie taak verrig het om sakgeld te verdien?  Dit was só opwindend om ’n koppie koffie te maak, die koerant oop te maak, en dit van hoek tot kant deur te blaai en te lees van alles wat in die land en in die wêreld gebeur.

Is dit ék wat verander het, of is dit dalk die wêreld wat verander het, of is dit maar net die keuse van dinge waaroor verslag gedoen word, wat verander het?  Dit is net nie meer dieselfde om deesdae die koerant te lees nie.  Al die geweld en korrupsie, magsvergrype en komplotte, en nog baie ander vorme van misdaad waaroor berig word, is net te veel en te erg.  En dan het die beriggewing oor hoeveel mense elke dag positief toets vir Covid-19 en hoeveel sterf ook nog die afgelope tyd bygekom.  Om nie eens te praat van die berigte oor talle families waarvan twee of meer persone in die bestek van ’n paar dae gesterf het.  Somtyds voel ek om eerder soos ’n apie te reageer – my oë toe te druk, en te hoop dat as ek nie die slegte en hartseer goed sien nie, dat dit dan ook nie bestaan nie.

En tog kry my nuuskierigheid meestal die oorhand en blaai-lees ek nog maar steeds die koerant – deesdae sommer op my foon of op my rekenaar.  Meestal volstaan ek met die lees van die opskrifte en dalk die eerste paragraaf van ’n berig.  Te bang om te veel te lees, want ek moet sorg dat ek nie té ontsteld raak nie.

So met hierdie geblaai-lees ontdek ek op al hoe meer bladsye berigte wat soos ’n helder ligstraal my dag verlig.  Al hoe meer goeie nuus berigte wat soos kosbare edelstene oral versteek is.  Een van hierdie berigte het my onlangs my bril laat afhaal en skoonmaak - om seker te maak dat ek wel die koerant lees lees.  Want dit het net soos die Bybel geklink.

Die betrokke berig het die storie vertel van ’n boer in een van die Noordelike provinsies van ons land wat, nadat hy die hele dag lank saam met sy plaaswerkers ’n veldbrand bestry het, laat die aand die werkers by hulle huise gaan aflaai het, en toe, op pad na sy eie huis, in ’n ongeluk was en ook ’n hartaanval gekry het.  Die bakkie het gerol en sy nek is gebreek.  Hy was onmiddellik verlam.  Hy was alleen en kon nie hulp ontbied nie.  Vir twee ure het hy daar gelê, voordat iemand by die ongelukstoneel verbygery en hom daar gevind het.

Die gesin kon nie die verblyf en behandeling in die hospitaal bekostig nie, en vriende en familie het ’n fondsinsameling van stapel gestuur om by te dra.  Die aanvanklike mikpunt was om driehonderdduisend rand in te samel.  Met nog sowat eenhonderdduisend rand wat kortgekom het, het een van die plaaswerkers tien rand tot die fonds bygedra.  Hierdie bydrae het nie juis die termometer waarop aangedui word hoe die fondsinsameling vorder, beweeg nie, maar dit het wel die hospitaalbestuur se harte en denke beweeg.  Hulle was só geraak deur hierdie daad van omgee dat hulle besluit het om, sonder enige waarborg dat hulle hul geld gaan ontvang, voort te gaan met ’n baie noodsaaklike operasie.

Wat hierdie berig nog meer laat uitstaan, is die kommentaar van lesers onderaan die berig.  Terwyl hierdie kommentaar onderaan berigte soms só nydig en krities en afbrekend en sinies is, was dit heeltemal anders by hierdie berig.  Een persoon het geskryf:  “Wat ’n mooi gebaar, al lyk dit baie min vir mense”.  ’n Ander leser het dit so raak saamgevat:  “In die Bybel was die twee muntstukkies van die arm weduwee ook meer as wat die mense gedink het”.  Ja, hierdie werker se tien rand het in werklikheid soveel werd geword soos eenhonderd duisend rand.  Net soos die seuntjie se twee vissies en sewe broodjies wat só baie geword het dat ’n skare van vyfduisend mans, plus ook die vroue en kinders gevoed het nie? (vgl Mark 15:32–38).

Ek vermoed die werker het geweet dat sy tien rand nie juis ’n groot verskil gaan maak aan die fonds nie.  Of het hy dalk wel geweet dis al wat nodig is om die mikpunt te bereik?  Hy kon net nie anders as om te gee waartoe hy in staat was nie.  Of dalk was hy nie eens daartoe in staat nie, maar hy kon net nie anders as om dit te gee nie!  Dit het ’n kettingreaksie tot gevolg gehad.  Toe God na daardie selfde tien rand kyk en na die werker se hart, het daardie bydrae meer geword as wat al die ander mense in die bankrekening inbetaal het (Mark 12:41-44).  Die hospitaalraad was só geraak daardeur dat ’n lewensnoodsaaklike operasie uitgevoer is.  Dít het daardie familie hoop gegee.  En ook vir ons, wat die berig in die koerant lees.

Ek en jy kan die outeurs wees van nog baie sulke goeie nuus stories.  Ons glimlag, ons tyd, ons (min of baie) geld, ons gawes is in God se hand baie meer as wat dit vir ons lyk.

 

Lewer kommentaar

 

Kommentaar