Blog

Die Inkleurboek met die prentjie van God se liefde

Sy bevind haar op die rand van die tydperk wat die psalmskrywer as baie sterk bestempel (Ps 90:10).  Van haar is dit beslis waar dat mens nie ouer word nie, net wyser.  Sy is wel belese en het baie besliste menings oor sekere sake.  Dit is juis hierdie menings, en haar uigesprokenheid daaroor, wat daartoe lei dat sy as moeilik beskou kan word.  As jy egter lank genoeg en goed genoeg luister, kom jy op ’n goudmyn van wysheid en liefde af.

Sy bevind haar wel in “die tyd wanneer die amandelboom in bloei staan en die sprinkaan homself nutteloos voortsleep” (Pred 12:5), maar word nog bederf met goeie gesondheid.  Sy ry nog met haar eie motor waarheen sy graag wil gaan en kan, soos baie van haar bejaarde vriende, ook nog maklik die geteëlde en beskermde mall-voetslaanpad suksesvol voltooi.  Dit is nou om van die een punt van hierdie winkelsentrum tot by die ander punt, én weer terug te stap.  Sy geniet hierdie staptog só baie dat sy al meer as een keer by die eindpunt gekom het, en dan onthou dat sy eintlik langs die pad by een van die winkels wou ingaan om daar na iets te gaan kyk.  Nee, dit het niks te doen met haar geheue nie; sy was maar net so ingedagte en het die veilige staptog só geniet dat die winkel haar heeltemal ontgaan het. 

Of ... het sy dalk doelbewus verbygestap, omdat sy haar die teleurstelling wou spaar om te moet erken sy kan dit nie bekostig nie.

Dis immers nóg een van die pelle wat ouderdom saambring as hy by ons kom nesskop.  Nie net die pyne waarmee ek in die oggend wakker word, en die feit dat alles langer neem om te gebeur, en dat ek nou en dan woorde en name en dinge vergeet nie, maar ook dat dit die geldjies wat oor die jare sorgvuldig weggesit is, teen ’n al hoe hoër tempo verorber.

Op hierdie spesifieke dag kon sy egter die aantrekkingskrag van die oop winkeldeur nie weerstaan nie.  “Ek gaan maar net kyk”, het sy haarself wysgemaak.  Een van haar stokperdjies, wat sy ook gedoen het toe sy jonk was, is om in te kleur.  En deesdae is die volwassenes se inkleurboeke amper mooier as dié vir die kinders.  Daar is ook so baie om van te kies, maar sy hou die meeste van dié met mooi aanhalings en Bybelverse.  Die inkleur maak haar rustig en laat haar soveel vrede beleef, en as daar boonop ’n mooi aanhaling of Bybel-belofte deel is van die prentjie, beteken dit net soveel meer.  Sy rantsoeneer haarself met die inkleur, sodat die prentjies lank kan hou.  Die boeke is immers duur.  Om van die inkleurpotlode nie te praat nie. 

Sy wou eintlik maar net gaan kyk het of daar intussen nuwe boeke verskyn het, maar toe sy een van die boeke sien, was die versoeking net te groot.  Sy het weer en weer die boek omgedraai om te sien wat dit kos en probeer om haarself te oortuig dat sy dit nie nou kan bekostig nie.  Veral omdat sy saam met die nuwe boek ook nuwe inkleurpotlode sou moes koop.  Uiteindelik het sy daarin geslaag om die boek neer te sit en uit die winkel te stap.  Maar nee, soos een wat verdwaal het, het sy al in die rondte gestap, en kort voor lank by dieselfde rak gestaan, met dieselfde boek in haar hand.  Hierdie keer kon sy nie daarin slaag om dit neer te sit nie, en sy het skoorvoetend daarmee in die ry gaan staan om te betaal.

Toe sy die stamp aan haar skouer voel, het sy gedink sy dit geïgnoreer, omdat sy gedink het dit was per ongeluk.   Toe sy weer die stamp teen haar skouer voel, het sy tog maar omgekyk – in die gesing van ’n vriendelike jong vrou. Sy het haar kop geknik en wou net weer vorentoe draai, toe die vrou na die inkleurboek en potlode wys en sê “Sit dit asseblief in my mandjie”.  Nog ’n kenmerk van die grysheid is om nie toe te gee dat jy nie meer iets kan doen nie, en sy het dadelik gesê “Nee wat, dis darem nie swaar of ongemaklik nie”.  “Ek weet”, het die glimlaggende vrou gesê “maar sit dit in my mandjie”.  Sy het dit maar gedoen, want wou ook nie te veel aandag op haar vestig nie.  Sy voel reeds ongemaklik omdat sy die boek koop, terwyl sy dit nie regtig kan bekostig nie.  

Toe dit uiteindelik haar beurt is om te betaal, het sy omgedraai om die boek uit die vrou se mandjie te haal.  “Nee, laat ek dit asseblief vir u betaal”, het die vrou geantwoord, en dit, saam met die ander items in haar mandjie op die toonbank geplaas.

Verstom oor wat so pas gebeur het, het die bejaarde vrou uit die winkel na haar motor gestap.  Vir ’n oomblik wou sy kwaad word, omdat sy nie eens meer haar eie inkleurboek kan betaal nie, maar toe is dit asof daar vir haar ’n lig opgaan en sy sê, amper hoorbaar, “Is dit hoe ware omgee lyk?”  “En ek was bevoorreg om dit te kon beleef”.

Toe sy in haar motor klim, verbeel sy haar dat sy die Here sien glimlag oor sy geskenk.  “Want sover julle dit vir een van die geringstes gedoen het, het julle dit aan my gedoen” (Matt 25:40).

Gebed:  Here, maak my oë oop, sodat ek asseblief die geringstes sal kan raaksien.  Amen.

 

Lewer kommentaar

 

Kommentaar