Blog

Die Spesiale Vrou

“Op die dag van haar begrafnis was die dominee van die gemeente nie beskikbaar nie.  Dit was net die tannies van die kerk wat die afgelope jare na haar gekyk het, wat daar was.  Hartseer, maar waar!”

Ek weet so min van haar.  Ek het haar maar ses jaar gelede, toe ek al veertig was, ontmoet.  Daar was so baie wat ek wou vra en wou weet, maar ek wou haar nie oorweldig nie en kon nie alles op een slag vra nie.  Dit was vir my belangrik om eers vertroue tussen ons te bou, veral omdat ons meer as duisend kilometer van mekaar af gewoon het, en mekaar net een of twee keer per jaar gesien het.  Ek het myself getroos dat daar mos nog baie tyd is om al my vrae te vra, en nooit gedink die sand sal so vinnig uit die uurglas loop nie.  ’n Paar maande gelede is sy ... my ma, wat ek amper nie geken het nie ... oorlede.

Al wat ek nou, terwyl ek die huis oppak, kan doen, is om elke papiertjie te lees en elke dokument te bestudeer en elke moontlike leidraad op te volg.  Ek wil haar so graag beter ken ...

Sy het só alleen.  Reeds in haar kinderdae was daar nie maats om mee te speel nie.  Haar ouers het op ’n groot saaiplaas gewoon.  Ver van hulle bure af, en nóg verder van die dorp af.  Die enigste mense met wie sy regtig in kontak gekom het, was die naaste bure.  Die twee gesinne het mekaar darem so nou en dan gesien.

Ek wens só ek het geweet hoe sy gevoel het toe die tyd aanbreek dat sy skool toe moes gaan.  Was sy opgewonde om uiteindelik tussen maats te kan wees?  Of was sy bang daarvoor, omdat sy te skugter was, en nie geweet het hoe om haar in ’n groep te hadhaaf nie?

Wat ek wel in die paar jare ontdek het, was dat die skool nie op ’n baie hoë noot vir haar begin het nie.  Sy was maar net ’n paar dae in die skool toe ’n vreemde persoon gekom het en vir haar allerlei vrae gevra en haar allerhande goed laat skryf en laat doen het.  Meeste van die opdragte het sy nie verstaan nie, en ’n klomp goed kon sy nie doen nie.  Sy wou huil, maar die trane wou nie kom nie.  Sy het gedink dis seker maar hoe skool is.

Net ’n paar dae later het daar een oggend ’n man in die klaskamer ingestap en haar geroep.  Sy moes sommer haar skoolkoffertjie saambring, het hy gesê.  En hy het haar na ’n ander klas geneem.  Later het sy gehoor die ander mense praat van die spesiale klas

Só ironies.  Sy het juis ’n behoefte gehad om spesiaal te voel.  Maar in hierdie spesiale klas was ’n mens alles behalwe spesiaal.  Trouens, om deel van hierdie klas te wees, het die etiket op jou geplaas dat jy nie soos die ander is nie en nie dieselfde skoolwerk as hulle kan doen nie.  Hierdie spesiale klas het gemaak dat sy nie veel maats gemaak het nie.

Dit was ook haar oorplasing na die spesiale klas wat daartoe bygedra het dat sy skool op jong ouderdom verlaat het, en as ongeskool beskou is.  Natuurlik wou niemand ’n spesiale klas kind in diens neem nie, en is sy terug plaas toe.  Weer alleen.  Van haar broers het sy maar baie min gesien.  Asof die eensaamheid nog nie genoeg onderstreep was nie, is haar ma oorlede pas na haar twintigste verjaarsdag.

Dit moes vir haar soos hemel op aarde gevoel het toe sy ’n jaar of wat later ’n man ontmoet wat haar regtig spesiaal laat voel het.  Al die aandag was vir haar ongekend, en sy het nie geweet wat om daarmee te maak nie.  Daarom dat dit ook nie so vreemd is dat sy baie vroeg in die verhouding swanger geraak het nie.  Maar anders as met ander vroue van haar ouderdom was hierdie ervaring alles behalwe spesiaal vir die familie.  Sy was buite-egtelik swanger en hierdie plaasmeisie is terstond stad toe gestuur om haar baba in die kerk se tuiste vir ongehude moeders in die lewe te bring, en die baba te laat aanneem deur ’n onbekende vrou.  Wat het alles deur haar gedagtes gegaan?

Op daardie stadium, of kort daarna het haar pa dorp toe getrek en hulle twee het daar gebly, totdat ook hy, sowat twee jaar later oorlede is, en sy die huis geërf het.  In hierdie huis het sy vir ses en veertig jaar gebly.  Stokalleen.  ’n Kluisenaar. 

Dit is hier waar ek haar ses jaar gelede opgespoor en ontmoet het, en ons stadig maar seker mekaar leer ken en begin het om ’n verhouding te bou, totdat sy onlangs gesterf het. 

Gelukkig is daar nog ’n deel aan hierdie hartseer, maar waar lewensverhaal van hierdie spesiale klas vrou.  Haar dogter, wat destyds in Mowbray deur ander ouers aangeneem is, vertel verder dat haar kluisenaar ma deur almal gelos is en aan haar eie lot oorgelaat is.  Al wat sy gehad het, was haar staatspensioen.  ÉN: die tannies van die kerk wat haar oor die jare heen gehelp het.

Terwyl ek na hierdie storie luister, wonder ek of hierdie tannies van die kerk ooit sal besef hoe spesiaal hulle hierdie vrou laat voel het.  Ek vermoed sy het hulle nie eens gesien nie, want as hulle haar besoek en haar gehelp het, het sy vir Jesus gesien.  En baie spesiaal gevoel!

Hierdie tannies het haar spesiaal laat voel, deurdat hulle nie net aan hulle eie belange gedink het nie, maar ook aan dié van hierdie spesiale vrou, en haar hoër geag het as hulleself (vgl Fil 2:1-4).

Ek wil ook graag soos hierdie tannies Jesus se liefde aan mense bewys.

Gebed:  Here, baie dankie dat ek, en hierdie vrou, só spesiaal is dat U ons só liefgehad het dat U u eie Seun vir ons gegee het.  Amen.

 

 

Lewer kommentaar

 

Kommentaar